بهتر که نمی شود
این زخم
عادت به بدخیمی دارد و
تو را زمین نمی گذارد و
اشک
پهن کرده سفره اش را روی صورتم
من
دست کشیده
از دوست داشتن تنی
من دست کشیده از دوست داشتنی
من
دست کشیده از منی
که اشک همچنان می بارد و
تو را زمین نمی گذارد و
باد
می پیچاند مرا دور روسری ات
پ ن : درحال ویرایش
نظرات ()
من
زارم
نزارم
بیزارم از زار زار زدن های زوزه مانندی که توی سرم ویز ویز می کنند این چیزها
من
یارم
یاری ام
مثل رودهای سرزمین مادری ام جا
رو بکش دخترکم این بغض را
از سقف این خانه و چشم های ما که چکه می کنند
درست همین جایی که تویی
درست همان جایی که نیستم
بغض کرده و تنم
وطنم
عجیب درد می کند.
دست می کشم روی دلت
کودکمان لبخند می زند
دست می گذاری روی زخمم
در جای خالی
دلی بود
که به زور
که به مرگ
که به درد
از جای همیشگی اش
قلوه کن شده است.
اپرای درد و دغدغه در گوش اتاق
شاعری در خویش چمباتمه زده
رنگ ها از دنیا پر کشیده اند
تو و چشم هایت
خاکستری
من و دستهایم
خاکستری
خدا و موهای بافته اش نیز...
زمزمه ی کسی در گوش باد
باد در گوشه ی پنجره
و من که در خودم اشک می ریزم
پرده می افتد
صدای شاعری می آید از دوردست
نور مدام زیاد می شود
و من
دنبال چشم هایم می گردم
کسی در من گریه می کند
کسی در تو به دنیا می آید
پرده درد می کند
و اتاق
درگیر عادت ماهیانه اش جیغ می کشد
پرده می افتد
زنی می شوم در دوردست
بریده اند سر ِ ترانه ای را
که دیشب به اردوگاه شوهرم فرستاده ام
کسی در من گلوله خورده است
و روح جنگل
شکارچی ام را از پای در آورده
مردم یکی یکی از شعرم بیرون می روند
پرده می افتد
من و چشمهایم
جا مانده ایم
خوروشکا من بادم
هوووو هوووو
دستت را بیانداز دور گردنم
شال گردن سپید بازوان ات را کم دارم.
پی نوشت:
در زبان روسی صدای "ه" به هر شکل، بسیار سخت تلفظ می شود و روس ها به جای آن معمولا از "خ" استفاده می کنند ، خوروشکا ترکیبی از دو کلمه شکسته شده به معنای "دختر کوچولو" و "حوری کوچولو" است و بخش دوم کلمه شبیه همان "کاف" تصغیری ست که در پارسی به کار برده می شود ( به عنوان مثال: مرد+ک= مردک یا آدم + ک= آدمک).
این نام را از یکی از دوستانم وام گرفته ام، دلالت اش هم نوایی "خ" و "ش" و همگنی آنها با پاییز و "خش خش" ی ست که در زبان پارسی با پاییز همراه است.
پاییز مهمان خانه است
تو
ایستاده ای کنار پنجره
من
روی زمین افتاده ام
و چشم هات
و چشم هات
می بارند و باد
دور گیلاس ِ آخر ات تاب می خورد
باد ، عطر موهای تو ، باد
نور ، برق لبخند تو ، نور
من لای موهای تو پیچ
دل ، بوی موهای تو ، هیچ
دست از سرم بردارید
با غار غارهای بی انتهایتان
شما چشمان کوچک فلزی اش را ندیده اید.
پی نوشت: صدای کلاغ قار قار نوشته می شود، می دانم.
چند هزار فریم باشد هم
جا نمی شود این لبخند
در قاب پنجره
دوربینم عاشق شده ست.
پستانهای من
همین کبوتر های سفید با نوک های صورتی
همین مرمر های رگه داری که بوی شیر تازه و عشق کهنه تراوش می کنند
برای تو رگ کرده اند
بدوش شعر مرا
بنوش عشق مرا
ته این کوچه
کو چشم های منتظری که چشم براهشان بوده ام سالها
سر همین بی قراری که اسمش قرار بود تا دیروز
تو
قول می دادی آمدنت را و من لبخند می زدم که کوچه ...
کو چشم های منتظرت؟
بگرد خواب کوچه را
بگرد خواب کوچه را
لباست را محکم بپیچ دور تنت
کسی اینجا هست
که مدام در آغوش می کشد
تو و خواب های بی قراری کوچه را
تو و خواب های بی قراری کوچه را
این همه ستاره را
به میهمانی چشم ها و بالشم دعوت کرده اید
این همه اشک را ریخته اید توی دامنم
نم
کشیده رویاهای نیمه شبان کودکی که بهانه گیری های واگیردارش
تا خواب های من
کشیده شده است.
...
خودتان کی تشریف می آورید؟
← صفحه بعد